Muzikale homo-historie

Door Ad Schuring

Ik kreeg deze week, via het homo-kunstgeschiedenis netwerk (www.delftboys.com) , dat ik samen met de Tom of Finland Foundation onderhoud een mailtje van David, (the dancing DJ), een jongen uit Canada van 48, met een terminale ziekte, die zich nog slechts met dit soort projecten kan bezig houden, dat hij een video-versie van het legendarische nummer van de Boys-Town-Gang had gemaakt. Dit naar aanleiding van mijn commentaar bij de eerder naar youtube ge-uploade versie van het nummer, omtrent de gecensureerde versie van het lied.
Wellicht moet ik dat hier even verder uitleggen voor de 'nieuwe generatie': De Boys-Town-Gang was een homo band uit San Fransisco, uit de tijd dat we een aantal van dit soort pionier groepen hadden, zoals ook Sylvester ( You make me feel mighty real) en de Village People. De meesten van jullie kennen van die groep alleen de wereldhits, zoals 'In de Navy' en 'YMCA', maar ze hadden ook een aantal meer expliciete hits, die veelal gekoesterd werden binnen ons eigen circuit, zoals 'Fire Island' (don't go in the bushes) en (everybody is a star in) West-Hollywood of Castro-San-Fransisco, die uitgebreid ingingen op de seksuele avonturen in de Amerikaanse homo-enclaves.
Zo had de Boys town Gang niet alleen de top-40 wereldhits "remember me/ain't no mountain high enough" en "Can't Take My Eyes Off You", dat in 1980 nog 1 stond in de NL-top 40, maar hun grootste hit hadden ze in het (homo) dance-circuit in '81 met "Cruising the streets". In de echte homo 12 inch versie van dat lied zit middenin een break, met een mini hoorspel, waarin de jongens een sexuele ontmoeting in een park speelden, en de zangeres een voyeuristisch hoertje werd, die graag wilde blijven kijken. Vervolgens wordt het geheel onderbroken door een politie sirene en twee agenten die uitstappen. Niet zoals je zou denken om het gezelschap te arresteren, maar om mee te doen aan de hete aktie. Dit alles dus 20 jaar voordat George Michael, (weer in West Hollywood) werd gearresteerd door twee agenten en het lied schreef waarnaar onze huidige jongerengroep is genoemd.

( de 'hoorspel - break' zit tussen 4:oo en 7:32 )
Hopelijk blijft het nummer nog geruime tijd op youtube staan want dat is een openbare Amerikaanse site, waar iedereen die zich ergens aan ergert content kan laten blokkeren. Als dat gebeurt, hebben Coen en ik altijd nog altijd onze eigen muziek-archieven.
Bij de eerdere preutse versie van het lied was al een hoop sentimenteel commentaar geleverd, van mensen met mooie herinneringen uit die tijd, maar ook een heleboel gemoraliseer. Tenslotte was dit de pre-aids tijd en hebben beide jongens van de band, evenals Sylvester en de indiaan uit de Village People het niet overleefd.
Het mooie is dat Cinthia, de zangeres van de Gang, die nog altijd solo optreedt, hier weer prachtig en afdoende op reageert. Citaat:

Hey love-bugs,
Vinden jullie die Grafix wizzards van tegenwoordig ook niet geweldig; hoe ze mij om kunnen toveren tot 20 jarige? Ja ik was natuurlijk pas 12 toen ik dat nummer opnam, maar niet heus :):):) Nee, ik ben nooit getrouwd en heb geen kinderen gekregen en ben altijd blijven zingen en dat heeft me zeker jong gehouden, maar ik denk dat ik m'n jeugdig uiterlijk toch het meest te danken heb aan Lancome :)
Bill Motley, de producer, was een genie: Ik heb dat rap-stuk van cruising the streets opgenomen in zijn badkamer, en ik weet nog heel goed dat ik er bijna in bleef van het lachen-gieren-brullen bij de opnames. In ieder geval ben ik nog altijd heel dankbaar voor dat nummer dat zo'n geweldige rol heeft gespeeld in m''n carrière. Peace!
Spread the love and thanx,
Cyntia Manly.

Ze zingt nog atijd fenomenaal en is loyaal aan haar homo publiek zoals je ook kunt zien op bij een pride optreden, vorig jaar in Mobile Alabama, (iets wat we niet kunnen zeggen over Donna Summer, die zo nodig 'in de heer' moest gaan, maar daar gelukkig de laatste jaren weer op terug is gekomen). Laat ik dit stukje afsluiten met een live gezongen stukje uit BBC's top of de pops toen ze nr. 2 stonden in Engeland:

Naar aanleiding van het plezier, dat het organiserend team had in het Abba feest op 18 juli op de dwh, hebben we besloten om dat dit najaar in het kader van het lustrum nog eens dunnetjes over te doen, maar dan met onze muzikale homo erfenis als 'baismateriaal'. Wanneer dat er aan komt laten we jullie via andersblad en deze site nog weten!

Ook Margreet Dolman hoort bij die geweldige geschiedenis met de sindsdien vergeten culthit "Buk nog een keer (oh Billy, Billy, Billy!)", hier in een speciale dwh-lustrum videoversie:

enne,
Op m'n eigen weblog komt 11 augustus nog een entry op over de eerste plaat van de Village People, met de bovengenoemde frisse nummers, niet zo flauw als YMCA, dat weer op nr. 1 van de BNN homo top 100 verscheen, geeuw!
enne,
wie er nu al niet genoeg van kan krijgen: op m'n eigen server staan al effe een hele reeks youtube jukebox players lijsten met de muziek uit onze rijke history. Als de internetverbinding en de wrakkige pc's op de dwh het nog effe uithouden kunnen we in de owee hier nog een en ander uit draaien vanaf het openen van ons restaurant tot aan het avondprogramma:

• dwh top 600 deel 1
  
• dwh top 600 deel 2
  
• dwh top 600 deel 3
  
• dwh queer dance lijst
  
• dwh ultra fout lijst
  

enne,
ik ben zelf maar begonnen met een videoclip maken van het nummer Waardeloos, van onze dwh heldinnen: Tina Toos en Tessa. zolang moeten jullie het maar doen met het origineel van Linda Roos en Jessica.
enne,
als iemand echt geinteresseerd is in homo-kunst-geschiedenis, en eens een 'anders' vakantie, dan kan ie altijd met me mee gaan naar de Tom of Finland Artfair in West-Hollywood, die ik vrijwel elk najaar bezoek.
Ad